Artykuł napisany przez

Skończyła filologię polską już jakiś czas temu, a mimo to wciąż doganiają ją dylematy i zagwozdki językowe. Blog ten prowadzi po to, aby poprawić chociaż drobny odsetek błędów...

22 komentarze

Strona 1 z 1
  1. $LO$O
    $LO$O z | | Odpowiedz

    …a „i” w tytule nie powinno być wzięte w cudzysłów? 😛

  2. Bartek
    Bartek z | | Odpowiedz

    Dziękuję bardzo 🙂 Pozdrawiam

  3. nina
    nina z | | Odpowiedz

    A co z odmianą imion?! Jaką regułą są objęte?

  4. Natalia
    Natalia z | | Odpowiedz

    Właśnie też potrzebuje jakiś ścisłych zasad do imion zadałam takie pytanie na polskim i w zamian za to usłyszałam:”Natalia poszuka nam w domu odpowiedzi na zadane przez nia pytanie”Super nie?

  5. Daniel
    Daniel z | | Odpowiedz

    Witam!
    Mam dwanaście lat i pani z polskiego dała na dodatkowe zadanie domowe wyjaśnić zasadę kiedy się pisze jedno „i” a kiedy dwa.To co pani napisała jest troszeczkę niezrozumiałe. Prosiłbym bardzo gdyby pani mogła bardziej zrozumiale to opisać.Z góry dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

  6. ktosiu
    ktosiu z | | Odpowiedz

    magdalena nie jest imieniem polskim.

  7. olgacecylia
    olgacecylia z | | Odpowiedz

    Akurat przykład z Madzią jest raczej chybiony.
    Maria, Lidia, Żywia – wszystkie będą w dopełniaczu miały końcówkę -ii, mimo że to imiona kolejno semickie, łacińskie i słowiańskie.

  8. Bartek
    Bartek z | | Odpowiedz

    Dzięki za artykuł- nigdy tej zależności nie zauważyłem.

    A co z imieniem „Maja”?

  9. YoAnna
    YoAnna z | | Odpowiedz

    A co z wyrazem „gubernia”?

  10. T
    T z | | Odpowiedz

    Wystarczy przeczytać wątek… gubernii

  11. Maciej P.
    Maciej P. z | | Odpowiedz

    Rzeczywiście… Przeczytać nie zawadzi.

    „Guberni” – i nie chce być inaczej.

  12. T
    T z | | Odpowiedz

    Macieju, dlaczego guberni, skoro to wyraz obcego pochodzenia?

  13. Maciej P.
    Maciej P. z | | Odpowiedz

    „I nie pytajcie skąd macie wiedzieć jakiego pochodzenia są dane wyrazy, wiem, że czasem z tym trudno, jednak pamiętajcie, że większość wyrazów i tak nasza nie jest Taki żarcik.”

    Ba!. „Katedra”, „post”, „prałat”, „małżonka”, „ofiara”, „persona”, „testament” i cała masa innych też są obcego pochodzenia, ale cóż z tego?
    Gubernia istnieje w naszym języku od wieków. Może dlatego to słowo jest już nasze?

  14. Majka
    Majka z | | Odpowiedz

    Trochę inna zasada tu obowiązuje – nie musimy wiedzieć, czy wyraz jest obcego pochodzenia. Jesli w wymowie rzeczownika r.żeńskiego słychać „j” mimo pisowni „i”, to w zakończeniu pojawi się -ii, np historia – historii. Tak od lat uczę dzieci w szkole i takie zasady są podane przez profesora Markowskiego jako ułatwienie w określaniu końcówki dopełniacza liczby pojedynczej 🙂

    1. Sylwia
      Sylwia z | | Odpowiedz

      Maju „kocham Cię” za prosty i najbardziej logiczny sposób wyjaśnienia. Ja tę zasadę zawsze stosowałam i nigdy nie popełniłam błędu, ale od kiedy zaczęłam się zastanawiać na tą pisownią to nawet odmiana imienia córki zaczęła mieć dla mnie problem. Zatem moje imię Sylwia będzie Sylwi, a Wiktoria już Wiktorii. Np. uczelnia uczelni, elektrownia elektrowni, prawda?
      Autorka wątku chciała dobrze, ale popełniła błąd typowy dla filologów. Filologowie przypominają mi psychologów, analizują i wyjaśniają wątki w sposób niezrozumiały i odnosi się wrażenie, że przytaczają czyjeś odpowiedzi nie ruzmiejąc ich (nie potrafiąc przetłumaczyć na zrozumiały dla laika język :P… bez urazy. To tak jak z tymi odmianami filolog-filolożka, psycholog-psycholożka. Niezależnie od najnowszych zaleceń ja mówię Pan/Pani filolog, Pani/Pani psycholog, co brzmi poważniej niż filolożka, która musiała kilka razy przepraszać za popełnione przez siebie błędy.

  15. maliny
    maliny z | | Odpowiedz

    Mam pewne watpliwości, czy stągwia jest mianownikiem l.poj. Powinno byc raczej stągiew.

  16. julka
    julka z | | Odpowiedz

    zasada ortograficzna do ę

  17. Katja
    Katja z | | Odpowiedz

    A w tym zdaniu : Łączy nas miłość do technologii. Dwa czy jedno ,,i”?

  18. AnnaJ
    AnnaJ z | | Odpowiedz

    To zagadnienie również nie dawało mi spokoju, ponieważ w mojej pracy często pojawiają się takie sytuacje, w których muszę odpowiednio odmienić imiona. Przejrzałam różne strony oraz słowniki, książki i postanowiłam napisać kilka słów na ten temat. Znalazłam też sporo przykładów.

    Końcówka -i występuje w odmianie rzeczowników zakończonych na -ia po spółgłoskach: c, s, z, dz, np. Madzia – Madzi, Zosia – Zosi, Gosia – Gosi, Kazia – Kazi (zdrobnienie od imienia Kazimiera), Kasia – Kasi, Basia – Basi.

    Natomiast końcówka -ii zazwyczaj występuje w odmianie rzeczowników, które w mianowniku kończą się na -ia po spółgłoskach: d, ch, f, g, k, l, r, t, v, np. Leokadia – Leokadii, Holandia – Holandii, Maria – Marii, Bułgaria – Bułgarii, Zofia – Zofii, apatia – apatii, sympatia – sympatii, Daria – Darii, Lidia – Lidii, Natalia – Natalii, Klaudia – Klaudii, Amelia – Amelii, Emilia – Emilii, Julia – Julii.

    Jeśli natomiast w mianowniku imiona zakończone są na -a, wówczas występuje końcówka -i, np. Izabela – Izabeli, Nikola – Nikoli, Dominika – Dominiki, Gabriela – Gabrieli, Jadwiga – Jadwigi.

    Niestety nie zawsze da się te reguły zastosować. Istnieją spółgłoski, po których wybór odpowiedniej końcówki nie jest oczywisty. Są to: b, m, n, p, w. W tym wypadku musimy trzymać się reguły związanej z pochodzeniem wyrazu (co nie jest wcale takie proste), tzn. w wyrazach polskich stosujemy końcówkę -i, a w wyrazach zapożyczonych -ii, np. skrobia – skrobi, Sonia – Soni, głębia – głębi, ziemia – ziemi, alchemia – alchemii, Serbia – Serbii, Oliwia – Oliwii, Libia – Libii, Sylwia – Sylwii, Liwia – Liwii.

Prosimy o komentarz z Twoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem.

Napisz odpowiedź

Przeczytaj poprzedni wpis:
Nadużywanie pseudomądrych wyrazów
Zamknij