Ogólnie twarda wymowa, a jedyne szaleństwa to umlauty czy tzw. „Ich-Laut”.

Ja się uczyłam angielskiego od czwartego roku życia. Nie była to nauka sama w sobie, po prostu osłuchanie, jakieś piosenki, wierszyki. Uczyła mnie Mama z podręcznika dla dzieci. Pozwoliło mi to zdobyć podstawy angielskiego, które normalnie dzieci zdobywają dopiero w szkole. Równolegle osłuchiwałam się z niemieckim (w telewizji i na wakacjach). Nie wiem, czy to dlatego, ale do teraz potrafię poprawnie zapisać nawet nieznane słowa we wszystkich językach, których się dotąd uczyłam. Generalnie nieźle idzie mi pisanie i rozumienie tekstu pisanego, mówienie i rozumienie mowy dużo gorzej.

Dla porównania, mój Mężczyzna miał kontakt z angielskim mówionym w TV od tego samego wieku co ja – i on z kolei mówi i rozumie świetnie, z pisaniem gorzej.

Podsumowując, sądzę, że osłuchanie dziecka jest bardzo dobre, ale primo, nic na siłę, secundo, należy kłaść nacisk na wszystkie obszary wiedzy, żeby nie rozwinąć nadmiernie jednej z umiejętności językowych.

Filolożko, literówka Ci się wkradła do drugiego akapitu („mówi po polski”).

Droga Autorko, dziecko łapie wymowę dużo łatwiej, więc jest to jedyny okres w życiu człowieka,gdy może nauczyć się dwóch języków w sposób idealny (oba języki będą pierwszymi). Później aparat mowy „zastyga”, traci swą elastyczność i nikt nie ma już szansy nauczyć się obcego języka jak swojego. Po prostu takie warunki fizyczne.

Jeszcze na temat litery „t”. Otóż w języku angielskim akurat jest to litera wymawiana niemal identycznie, jak w polskim. Znak, który podajesz /θ/, to jeden z wariantów wymowy głoski zapisywanej „th” – wariant bezdźwięczny, jak w słowie „thick”. drugi wariant /ð/ dźwięczny, jak w słowie „they”. Samo „t” można wymawiać tóżnie: inaczej będzie w „tea”, inaczej w „tree”, a jeszcze inaczej w „question”. Jeśli dzieckiem zajmie sioę dobry nauczyciel, to myślę, że opanuje ono te niuanse dużo lepiej i szybciej, niż dorosły.

Pozdrawiam i zapraszam na moją stronę:

http://zugaj.bloog.pl