Artykuł napisany przez

Skończyła filologię polską już jakiś czas temu, a mimo to wciąż doganiają ją dylematy i zagwozdki językowe. Blog ten prowadzi po to, aby poprawić chociaż drobny odsetek błędów...

554 odpowiedzi

« Starsze komentarze Strona 20 z 20
  1. Stanisław Kucharski
    Stanisław Kucharski z | | Odpowiedz

    I jeszcze raz pytam, bo nie wiem: Jak się odmienia nazwisko Pawlićkyj (pochodzenia ukraińskiego oczywiście) i czy nazwisko Turnau w miejscowniku będzie Turnauu?
    Pozdrawiam

  2. Olga Cecylia
    Olga Cecylia z | | Odpowiedz

    Turnau w miejscowniku pozostaje w formie podstawowej (w zapisie) lub Turnale (w mowie).

    Pawlićkyja odmieniałabym jak Tołstoja.
    Myślę, że ten link może Ci pomóc, jeśli czytasz bukwy:
    http://so.pwn.pl/zasady.php?id=629713

  3. hermann
    hermann z | | Odpowiedz

    Witam pieknie,

    temat ten interesowal mnie juz od dawna, kiedy to w Polsce studiowalem. Stale „falszowano” moja tozsamosc, ktora podkreslac ma moja plec, pochodzenie, oraz narodowosc. Zastanawialem sie, dlaczego tylko w Polsce dopuszczona jest odmiana imion i nazwisk, ktore maja za zadanie identyfikacje tozsamosci osob (nie przedmiotow, rzeczy!). Dla mnie osobiscie ma to ogromne znaczenie, gdyz poprzez odmiane imienia, czy nazwiska, dokonuje sie procesu zmiany tozsamosci danej osoby. Tak tez rozumie to cala reszta swiata, ktore nie stosuje takich regul, ktore dzialaja na niekorzysc osoby, ktora jest (lub przynajmniej powinna byc) suwerenem kraju, w ktorym zyje. Przykladem moga byc dane osoby z zapisu w j. polskim: „…dla pani Marii Slodowskiej…”, z ktorego to dane niniejsze oddane beda w jezyku obcym: „Marii Slodowskiej”, zamiast „Maria Sklodowska”. Dla mnie sa to dwie rozne tozsamosci, a zatem dwie rozne osoby. Tak samo widza to urzedy zagraniczne, ktorym w ten sposob utrudniona zostaje praca, zas osoba, ktorej identyfikacja dotyczy, staje sie ofiara tejze niedorzecznej „polskiej” reguly. Za tymze problemem idzie kolejny, jesli chodzi o rodzicow tejze osoby, ktorzy po zawarciu zwiazku malzenskiego, nosza dwa rozniace sie nazwiska. Mimo, iz w metryce slubu zapisane jest, ze malzonka nosic bedzie nazwisko po mezu, otrzymuje sprzeczne z niniejszym zapisem nazwisko inne: zamiast „Sklodowski” (po mezu) – „Sklodowska” (nieidentyczne z nazwiskiem meza”.
    Uwazam, ze niepotrzebna jest tu jakakolwiek filozofia, gdyz problem jest zrozumialy. Aby sie go pozbyc, nalezaloby zmienic nawyki (przyzwyczajenia) i przyjac zasade, jaka panuje na na calym swiecie. Ten jedyny do wykonania ruch zapobieglby ok. 38 mln ofiar tejze reguly.

    Z poszanowaniem

    1. Olga Cecylia
      Olga Cecylia z | | Odpowiedz

      „Przykladem moga byc dane osoby z zapisu w j. polskim: „…dla pani Marii Slodowskiej…”, z ktorego to dane niniejsze oddane beda w jezyku obcym: „Marii Slodowskiej”, zamiast „Maria Sklodowska”.”

      Bynajmniej. W języku obcym będzie to oddane tak jak trzeba, czyli „for Maria Sklodowska” – bo tłumaczenia dokumentów wykonują osoby, które znają zasady fleksji języka polskiego… A jeśli dokument jest wyłącznie po polsku, to dla osoby znającej polski problemu nie ma, a dla nieznającej jest kompletnie niezrozumiały… i trzeba zlecić tłumaczenie.

      Twój postulat jest nierealny – równie dobrze można by żądać od połowy świata, żeby się przestawili na alfabet łaciński, bo jeden z drugim Europejczyk nie znają chińskich znaczków czy arabskich żuczków. Język polski jest językiem fleksyjnym. Taka jest jego cecha. Jak na razie niezmienna od setek lat. Być może kiedyś stanie się językiem analitycznym czy aglutynacyjnym, ale raczej nie za naszego życia – takie zmiany dokonują się powoli, jak ewolucja. Pozostaje pokochać. Ja kocham, bo po analizie gramatyki polskiej żadna nie wydaje mi się skomplikowana ;-)

  4. Blindov
    Blindov z | | Odpowiedz

    Myślę, że warto byłoby tutaj wspomnieć o nazwiskach kończących się na „a”, także w rodzaju męskim – np. Janusz Rota. Gdyby chodziło o kobietę, z łatwością przyszłoby na myśl, by odmienić, np. Marii Rocie, ale czy można odmienić tak samo w rodzaju męskim? Januszowi Rocie czy Januszowi Rota? Gdyby wybrać wariant pierwszy, wskazywałoby to na nazwisko nie „Rota” a „Rot”.

    Druga sprawa, co z nazwiskami kończącymi się na „ow”, np. Mikow. W celowniku byłoby to: Marianowi Mikow czy Marianowi Mikowowi – i jak odnieść to do rodzaju żeńskiego?

    Z poszanowaniem

    1. Olga Cecylia
      Olga Cecylia z | | Odpowiedz

      Przecież jest wyraźnie napisane, że nazwiska męskie zakończone na samogłoskę odmieniamy rzeczownikowo. Akurat z nazwiskiem Rota problemu nie ma najmniejszego, bo przecież jest taki rzeczownik :-)

      Zatem Januszowi Rocie gratulujemy awansu. Nie masz racji pisząc, że taka odmiana wskazuje na nazwisko „Rot”, bo ono w tym przypadku miałoby formę „Rotowi”.

      Z tego co mi wiadomo, nazwiska męskie zakończone na -ow czy -ów również odmieniają się rzeczownikowo. Marian Mikow – Marianowi Mikowowi. Nazwisk żeńskich zakończonych na spółgłoskę nie odmieniamy.

  5. Magda
    Magda z | | Odpowiedz

    Witam,
    chcę odmienić nazwisko Kortyka na zaproszeniu ślubnym. Jak powinnam zrobić to poprawnie? Zapraszam Adama … Kortykę?
    Bardzo proszę o pomoc.

  6. wil
    wil z | | Odpowiedz

    „Jeśli końcówka nazwiska zakończona jest na -owa, -ówna (przymiotnikowa), odmieniamy owe nazwisko tak, jakbyśmy odmieniali przymiotnik. (Jurgielewiczowa – Jurgielewiczowej)”
    Zgodnie z odmianą zaimków w rodzaju nijakim powinno być „owo”, a nie „owe” nazwisko (http://www.polonistyka.fil.ug.edu.pl/?id_cat=308&id_art=1085)

    A poza tym – czy odmiana przymiotnikowa nie dotyczy tylko pań – jak w przykładzie: Jurgielewiczowa – Jurgielewiczowej, a w przypadku panien jest już odmiana rzeczownikowa: Jurgielewiczówna – Jurgielewiczówny?
    Zawsze mnie uczono, że nazwisko z „ówna” odmienia się jak „panna” czyli rzeczownikowo. Jak jest naprawdę?

  7. Kaj777
    Kaj777 z | | Odpowiedz

    No dobrze, a co ze mną? Mam na nazwisko Szydło. Tylko jedna osoba którą znam odmienia moje nazwisko – otrzymałem kiedyś dyplom dla „Szydły”. Czy tak jest poprawnie, czy mogę zażądać, aby nie odmieniano mojego nazwiska? Pozdrawiam serdecznie!

  8. Rzepka
    Rzepka z | | Odpowiedz

    Jestem zachwycona tematem. Mimo, że nie jestem filologiem, od lat walczę z modą na nieodmienianie nazwisk. Przyznam szczerze, że dziwi mnie ilość wątpliwości związanych z odmianą nazwisk. Kiedyś zasadą była odmiana nazwisk i w jakiś sposób od najmłodszych lat osłuchiwaliśmy się z tym. Dziś co druga osoba mówi mi, że bezpieczniej nie odmieniać, bo skoro nie wiadomo jak, to lepiej wcale. Dochodzi czasem do absurdów takich, że ludzie mają problem z odmianą tak prostego nazwiska jak moje – Rzepka. Pozdrawiam.

Prosimy o komentarz z Twoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem.

Napisz odpowiedź

Przeczytaj poprzedni wpis:
Pracy magisterskiej ciąg dalszy
Zamknij