Kategorie
Błędy fleksyjne

Źdźbło – odmiana wyrazu

Dziś na Facebooku użytkownik spytał mnie o dopełniacz liczby mnogiej wyrazu “źdźbło”. Nie wiem, w jakim kontekście chciał tego przypadka użyć, ale niech będzie 🙂 Poniżej cała odmiana.

przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
mianownik źdźbło źdźbła
dopełniacz źdźbła źdźbeł
celownik źdźbłu źdźbłom
biernik źdźbło źdźbła
narzędnik źdźbłem źdźbłami
miejscownik źdźble źdźbłach
wołacz źdźbło źdźbła

Przypomniał mi się od razu celownik liczby mnogiej od wiadra (przyznajcie, że nigdy nie użyliście tego przypadka) 😉 A jakie są Wasze najbardziej zaskakujące odmiany poszczególnych wyrazów?

Autor: Magda

Skończyła filologię polską już jakiś czas temu, a mimo to wciąż doganiają ją dylematy i zagwozdki językowe. Blog ten prowadzi po to, aby poprawić chociaż drobny odsetek błędów...

25 odpowiedzi na “Źdźbło – odmiana wyrazu”

Celownik liczby mnogiej od wiadra to będzie “wiadrą”, o ile wierzyć komętażom pleniącym się na rozmaitych portalach 🙂

Nie mogę sobie przypomnieć w tej chwili jakiejś zaskakującej odmiany wyrazu (takiego “zwykłego”), ale niedawno miałem okazję obejrzeć kawałek programu z prof. Miodkiem – o Psałterzu Dawidów (dopełniacz liczby pojedynczej).

Dzisiaj byśmy powiedzieli Dawida, ale ponoć babcia profesora mówiła jeszcze w tej archaicznej odmianie (talerz Janków 😉 )

niedawno miałem okazję obejrzeć kawałek programu z prof. Miodkiem – o Psałterzu Dawidów (dopełniacz liczby pojedynczej)

Tak mówił? Bo historycznie Dawidów to nie dopełniacz liczby pojedynczej, tylko przymiotnik dzierżawczy w mianowniku (obecnie Dawidowy), więc mówić można raczej o Psałterzu Dawidowym.

Prosze spojrzeć na tego screena z Wikipedii:

http://img826.imageshack.us/img826/3792/u6fd.png

I teraz… skoro “bynajmniej”, jak piszą, wzmacnia przeczenie, to dlaczego zaraz poniżej czytamy: “jest przeczącą odpowiedzią na” na przykład “wcale”?

Czyli jak ktoś mi odpowie na moje pytanie, mówiąc “wcale” a ja wtedy dodam “bynajmniej” to znaczy że ja mu teraz przeczę? Jak niby mogę mu wtedy “przeczyć” skoro linijka wyżej mówiła nam co innego? Że wtedy nasz aodpowiedź jest traktowana jako wzmocnienie – na zasadzie: “wcale nie”.

Co to za durnowatości widzimy?

Durnowatość polega na użyciu w definicji dwukropka, przez co komuś mało bystremu może się wydawać, że po dwukropku znajdują się przykłady „przeczącej odpowiedzi na pytanie” itd., podczas gdy w rzeczywistości są to wyrażenia o zbliżonym znaczeniu. Lepszy byłby tam średnik.

@AJ

Nie – to sam dopowiedziałem. A jako że nie znam się zbytnio na tego typu sprawach, więc popełniłem błąd.

Zawsze miałam z tym słowem pewien kłopot ;p mimo, że jesteśmy użytkownikami języka polskiego bardzo wielu z nas myli się lub nawet nie wie, jak odmienić prawidłowo jakiś konkretny wyraz, takie blogi jak ten z pewnością służą pomocą 🙂

E tam. Mieszkać a używać języka to dwie insze inszości 😉 Ja na ten przykład mieszkam 2000 km od Polski, a napawam się polszczyzną na lewo i prawo.

Mnie zastanawia od pewnego czasu, czemuż to M: tygiel, singiel, debel, kisiel, ale np. N: tyglem, singlem, deblem, KISIELEM… Ja upieram się przy kiślu, jednak u wszelkich źródeł czytamy o kisielu…

Tadzik: prawdopodobnie przyczyna leży gdzieś w tej samej okolicy co powód takiej a nie innej odmiany słowa “tydzień”. Ktoś mi kiedyś tłumaczył (będąc w stanie lekkiej nieważkości, ale o to już mniejsza), że słowo tydzień powinno się zamienić na “tygodzień”, bądź też powinno się zredukować dopełniacz do “tydnia”.

Pozostaw odpowiedź xpil Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *